عاشق تنها

           عشق من و تو

سلامت می کنم ای نور دیده                                   سلامم از دل و جان رسیده            درآن ساعت که نامه می نوشتم                                  هزاران اشک بر کاغذ چکیده    سلام امیدوارم که خوب باشی.نمیدانم از کجا شروع کنم از آن لحظه ای که برای اولین بار چشمانم تو را دید یا از اون باری که قلبم برایت تپید و احساس ناشناسی در من به وجود امد که هر کاری می کردم تا به تو فکر نکونم نمی شد و همش تو توی ذهنم بودی هر روز هر ساعت هر دقیقه و هر ثانیه عمرم .نمی دانم چطور به تو بگویم که دیگر این دل مال من نیست و مال تو هست تو داخل قلبم قصر زیبای از محبت ساختی که ملکه این قصر فقط تو هستی وبس         پس چرا اینهمه اذیت میکنی منو چرا هرباری که میخواهم از عشقی که به تو دارم صحبت کنم تو میگی بسه برو تنهام بزار چرا؟                                                                            اگر در دلت جای برایم نداری خوب به من بگوتا دیگر مزاحمت نشوم اما اگر در گوشه ای از قلبت جای دارم پس اینهمه اذیتم نکون و بهم فرست بده تا به تو بگم که خیلی دوستت دارم آره خیلی دوستت دارم

                     دل من طاقت دوری ندارد

مادر

مــــادرم ای زنـــــدگی بخش جهــــآن مادرم

نـــام زیبایت بـــود ورد زبـــــان ای مـــادرم

روشنـــی بخشـــــای قلب نــــاتوان من تویی

مـــاه اقبـــال منـــی در آسمـــان ای مـــادرم

چونکه من با خـــوردن خــونت به دنیا آمـدم

عفـــو بنمـــا این گنــــاهم مهـربان ای مـادرم

لـــذتی در زنــــدگی دارم اگر از شیــر تست

قـــوت قلب منـــی آخر بــــــدان ای مـــادرم

کی توان دارد دلم از تو جـــــــدا گــردد دمی

  چـــون نمی گردد جــدا ناخن زجان ای مادرم

گر نباشی من نهـــال خشک هستــــم بی ثمــر

برگ من تو، حاصلم تو، باغبـــــان ای مـادرم

تا دعایت هست بر من بــــی نیازم د رجهـــان

ثروتم بخشی همـــی تو رایگان ای مــــــادرم

                                            تا قیامت زنـــده باشی مــــــادر دلســـوز مـن

                                           خوشبخت و سر فـــراز و جاودان ای مادرم

ماندم در این کوچه های بیکسی                            نمی سازد سنگ قبرر مرا کسی

با سلامی دوباره خدمت تمام عاشقان جهان و بیکران 

من عاشق شودم اونم عاشق کی خواهر یکی از دشمنان سر سختم حالا مانده ام که چه کار کنم اگر پیش برادر خودم کوچک کنم که تا اخر عمر ضعیف می مانم اما از اون طرفم عاشق خواهرش شودم شما بگید چکار کنم؟

از اون وقت که چشمام چشماتو دیده بهاره حوش از سرم پریده بهاره

از خدا می خوام که بهاره فقط و فقط مال من باشه 

از خدا می خوام که بهاره کنار من بشینه 

از خدا می خوام که بهاره محرم رازم باشه  

بهاره تو همی وجودم هستی  حتی حاظرم جونم برات بدم  اگه یک وقتی اینها را خوندی بدون که من خیلی دوستت دارم

bahare:k دوستت دارم  دوستت دارم

چرا عشق ما روز به روز كم رنگتر مي‌شويم

بر خلاف تصور خيلي ها كه فكر مي كنند عشق يكباره پيدا مي شود و هميشه مي ماند و يا حتي بيشتر مي شود؛ واقعيت اينست كه عشق ممكن است يك لحظه ايجاد شود، اما همانند بذري است و در صورتي باقي مي ماند و رشد مي كند كه در زمين مناسبي جاي گيرد، آب و نور كافي به آن برسانيم؛ مرتب آفت كشي كنيم و به آن كود بدهيم و مستمراً به آن رسيدگي نمائيم.

چگونه عشق به مرور كمرنگ مي شود يا از بين مي‌رود؟

ما عاشق ايده‌ آلها و كمالها مي شويم و از نقصان ها مي گريزيم. شايد تعجب كنيد اگر بدانيد معمولا انسانها عاشق يك موجود كامل و بدون نقص در ذهن خود مي شوند و هنگامي كه اين تصوير ذهني را منطبق با يك دختر يا يك پسر در اطراف خود مي‌كنند، به آن نام عشق مي نهند. پس عشق به آن دختر آن وقتي رشد مي يابد و قلب ما را به تپش وا مي دارد كه او خود را منطبق با تصوير ذهني ما ارائه دهد. و هنگامي كه به مرور او را متفاوت از ذهنيات خود بيينم ، عشق ما رو به افول مي رود. اما اينكه تصوير ذهني ما چگونه بايد در بيرون شكل بگيرد و حفظ شود نياز به تخصص و منطق دارد ، لذا عشق ما فوق عقل است ، يعني اينكه بايد از مسير عقلاني و منطقي گذر كند و بالاتر از تفكر خام ما باشد ، نه به عكس . يعني عشق نبايد مادون فكر باشد. عشقي كه مادون باشد، و از سطح پائين تري برخوردارست ،  ارزش ندارد تا برايش بميريم.

پس اگر در زندگي به مرور دريافتيم همسرمان از زير بار وظايف و مسئوليتهاي خود شانه خالي مي كند، لذتهاي خود را محور قرار مي دهد و هنوز « من» بودن محور فكري اوست. اينگونه مي شود كه كسالت مزمن عشق، را به چشم خواهيم ديد. از ديگر آفتهايي كه ما به عشق مي رسانيم ، مي توان به موارد زير اشاره كرد.

عدم انعطاف پذيري:

عدم انعطاف پذيري نسبت به مسائلي كه در زندگي با آن روبرو هستيم. مثلا اگر تعصب روي روش و سليقه هاي خود داشته باشيم.  و به علاقه ها، سليقه ها و شيوه هاي زندگي همسرمان، مكرراً انتقاد كنيم يا از آن بدتر ، اهانت كرده يا مسخره بگيريم.

كمال گرايي افراطي:

از آنجا كه ما در ناخودآگاه عاشق « خوبي مطلق» ،  « مثبت مطلق » و « كمال مطلق» شده ايم و معشوق خود را آخر معرفت و خوبي ارزيابي كرده ايم ، به مرور اين ارزيابي خطا،  خود را به ما نشان مي دهد و دچار مشكل مي سازد. او هرگز نمي‌تواند انتظارات و توقعات ايده آلي ما را بر آورده كند. او هم يك انسان مثل بقيه انسانهاست و بديهي است كه نقاط ضعف زيادي نيز در كنار نقاط مثبت و نقاط قوت خود دارد.

عدم مهارت هاي زندگي:

مهارت های كافي جهت رسيدگي به بذر عشق را نداريم. مهارتهاي ارتباطی زندگي را كسب نكرده ايم ، مقابله با تنش ها و مشكلات را تجربه نكرده ايم ،‌نحوه سازگاري با مسائل زندگي را نياموخته ايم ، همه و همه موجب ناكارآمدي ما در ايجاد عشق و آرامش در زندگي مي شود

عدم رعايت حريم خانواده و مرزهاي زندگي:

به وظايف خود در زندگي آگاهي نداريم يا مرزهاي مسائل زندگي و مشكلات خانواده را رعايت نمي كنيم. مثلا موارد مربوط به خانواده را به بيرون منتقل مي كنيم . مشكلات را به دلسوزان خود مثل پدر، مادر، دوستان ،‌فاميل ، حتي همسايگان و ... در ميان مي گذاريم يا در حيطه و مرزهاي همسرمان دخالت مي كنيم و به نام عشق و دوست داشتن وي را كنترل كرده و در قفس نامرئي انتظارات خودمان، او را محبوس و زنداني مي كنيم. مثلا به علائق او ، دوستان وي،‌نحوه لباس پوشيدن او، شيوه راه رفتن و حتي طرز تفكر و احساسش گير مي دهيم و او را در تنگنا قرار مي دهيم. و در نهايت آزادي را از او مي گيريم.

مشكلات شخصيتي و انتظارت غير واقع:

توقعات بيجايي به لحاظ مسائل شخصيتي خود، از همسرمان داريم. كه بر آورده شدني نيست و برآورده نمي شود. مثلا يك نفر با اختلال شخصيت وسواسي، زياد نكته سنجي مي كند و معيارهاي زيادي در ذهنش دارد و با ريزبيني بيش از حدي كه به همسرش نشان مي دهد و او را در چهارچوب خشك و در قالب معيارهايي كه تعيين مي كند؛ حبس مي كند و عرصه را بر او تنگ مي كند. يا كسي كه اختلال شخصيت پارانوئيدي دارد و بدبين است ، با سوء‌ظن ها و بدبيني ها خود و حسادت و توهم توطئه هايي كه در ذهن خود، آنها را مي بافد، همسرش را هميشه در نقش يك دشمن و جاسوس مي بيند.

لذت طلبي و خودكامگي:

ما مي بايست در چهارچوب خانواده، خود را مقيد به بعضي امور كنيم. وقتي كه لذتهاي خود را كه در خارج از خانواده است به صورت افراطي دنبال مي كنيم و توجهي به خواست و ميل خانواده نداريم . به مرور زندگي يك طرفه و بي روح مي شود. زن و شوهر هر كدام دنبال تمايلات خاصي در خارج از خانواده هستند. و لذت بردن از يكديگر را فهم نمي كنند.

عدم مهارتهاي ارتباطي:

نمي توانيم ارتباط موثري با همسرمان بر قرار كنيم، حرف هم را نمي فهميم. هر كدام به ظاهر منطقي صحبت مي كنيم ، ولي نمي توانيم يكديگر را قانع كنيم. توجه كافي به احساسات ، خواسته ها و صحبتهاي يكديگر نداريم . گوش شنوا و تحمل ارتباط موثر را از هم دريغ مي كنيم. در رساندن حرفهاي خود به يديگر آنها را تحريف مي كنيم يا آنقدر مبهم رفتار مي كنيم يا صحبت مي كنيم كه ديگري را به خطا مي اندازيم. در واقع مهارتهاي ارتباطي را نمي دانيم.

اگر گويند «لحظه ايست روئيدن عشق .... »؛ پس اين هم شايد درست باشد كه «لحظه ايست مردن عشق.»

ولي عشق عميق تر از آنست كه لحظه اي خلق شود يا در لحظه اي بميرد. هم به وجود آمدن عشق مستلزم صبر، سختي و زمان است و هم از بين رفتن آن به علت مسائل مختلفي است كه در طي زمان و به وسيله زوجين ايجاد مي گردد.

آنچه كه اكثراً افراد با هم اشتباه مي گيرند؛  «هوس » و « عشق » است.

 هوس : ميلي شديد براي پاسخ آني به يك نياز جسماني و رواني است كه به خود رنگ رمانتيك مي گيرد و يك استدلال به ظاهر عقلاني نيز در پي دارد و پس از ارضا تا زمان نياز بعدي محو مي شود. هوس شامل آن چيزهايي از وجودتان است كه شما نقشي در آن نداشته ايد. فقط احساسي هست كه در خود براي ارضاء نياز مي بينيد.

ليكن عشق ، دوام دارد و مهارتهاي زوجين به رشد آن كمك مي كند. دو طرف با برنامه و انرژي آن را رشد داده و تداوم مي بخشند و از آن نگهداري مي كنند و بيشتر از آنكه احساسي باشد ، متشكل از احساس و منطق است.

آري عشق به نگاهي نمي آيد كه با نگاهي برود.

با رنگ چشمي نمي آيد كه با رنگ چشمي برود.

با قامتي رعنا نمي آيد كه با قامتي رعناتر برود.

با عشوه اي نمي آيد كه با غمزه اي برود.

اون صدای دل من که میشکنه

دیگه نمی بینم که مست و حیرونم شی

از نشنیدن صدام بی طاقت و بی درمون شی

دیگه از شنیدن قصه هام مجنون نمیشی

دلتنگم نمیشی ، پشت پنجره منتظرم نمیشی

می فهمی دردمو ولی درمونم نمیشی

چی بگم ، با کی بگم ، از کی و کجا بگم

وقتی تو رو می بینم و می دونم که یارم نمیشی

با هر نگات آتیش به جونم می زنی

مثل افسانه ای ولی افسونم نمیشی

مثل افسانه ای ولی افسونم نمیشی

نه !

کاری به کار عشق ندارم

                               من هیچ چیز و هیچ کس را دیگر

                                                                       در این زمانه دوست ندارم

انگار

                 این روزگار چشم ندارد من و تو را

                                                             یک روز خوشحال و بی ملال ببیند

زیرا هر چیز و هر کس

                        که دوست تر بداری

                                       حتی اگر یک نخ سیگار یا زهر مار باشد

                                                                                   از تو دریغ میکند

پس با همه وجودم خود را زدم به مردن

تا روزگار دیگر کاری به کار من نداشته باشد

این شعر را هم نا گفته میگذارم  ....

تا روزگار بو نبرد ....

                          گفتم که ...

                                   کاری به کار عشق ندارم !

                                                                                                                   قیصر امین پور

غمي و سخني
چندان نشستهام به چمن بيبهارها
کز ياد من برفته حديث هزارها
در پيش رو سياهي و در پشت سر سياه
اينک من و صلابتِ مست ِ غبارها

از کلک من نگاره گريزان و چشم من
از بر نموده آيتِ شبزندهدارها

من راوي حکايت دوران غم شدم
تقدير با چه حادثه آورد کارها

از چنگ من صداي دلم ناشنفته ماند
هر زخمهاي گسست ز من بندِ تارها

در زورق شکستهاي با بار غم روان
ساحل کجاست تا که سپاريم بارها

تنها سکوت يار من و يار اندرون
ببريده گويي با من ِ بدمست يارها
چندان نشستهام به چمن بيبهارها
ساري ندانم و نشناسم قنارها

تو را از شيشه ميسازد، مرا از چوب ميسازد
خدا کارش درست است، اين و آن را خوب ميسازد

تو را از سنگ ميآرد برون، از قلب کوهستان
مرا از بيدِ خشکي در کنار جوب ميسازد

در آتش ميگدازد، تا تو را رنگي دگر بخشد
به سوهان ميتراشد تا مرا مطلوب ميسازد

تو را جامي که از شير و عسل پُر کردهاش دهقان
مرا بر روي خرمن برده خرمنکوب ميسازد

تو را گلدان رنگيني که با يک لمس ميافتد
مرا گرد سرت ميچرخم و جاروب ميسازد

تو از من ميگريزي باز هم تا مصر رؤياها
مرا گرگي کنار خانهي يعقوب ميسازد

مرا سر ميدهد تا دشتهاي آتش و آهن
و آخر در مصاف غمزهاي مغلوب ميسازد

خدا در کار و بارش حکمتي دارد که پي در پي
يکي را شيشه ميسازد، يکي را چوب ميسازد

اخه چرا امروز دوباره دلم برات تنگ شوده

اخه چرا امروز چشام پر اشك شوده

اخه چرا امروز احساس مي كنم تنهاي تنهام

اخه چرا اين جهان پر غم شوده

اخه چرا ديگه شادي نيست

اخه چرا دوباره ما كنار هم نيستيم

اخه چرا دوباره مثل قديما دوباره شادي نمي كنيم

از خدا می خوام که دوباره با هم بریم سفر

از خدا می خوام که دوباره کنارم بشینی

از خدا می خوام که دوباره بریم کنار دریا

از خدا می خوام که دو باره سر تو بزاری رو شونه هام

از خدا می خوام که محرم رازم باشی

از خدا می خوام که دوباره با هم قدم بزنیم

از خدا می خواهم که دوباره با هم حرف بزنی

از خدا می خوام که دوباره با هم باشیم

از خدا می خوام که دوباره مثل قدیما مال من باشی

از خدا می خوام که دوباره با هم بخندیم

از خدا می خوام که دوباره تو یک خونه زندگی کنیم

از خدا مي خوام از خدا مي خوام از خدا مي خوام 

میخوام بگم دوستت دارم ولی روم نمیشه
این دل بیقرار من یه لحظه آروم نمیشه


میخوام بگم دوست دارم میخوام که با تو بمونم
شعرای عاشقونمو فقط واسه تو بخونم

میخوام بگم دوست دارم هر جا باشی هرجا باشم
تو شادی و توی غما میخوام کنار تو باشم

میخوام بگم دوست دارم بگم تو قلب من تویی
اگه که درمون ندارم بدون که درد من تویی


میخوام بگم دوست دارم یه عالمه خیلی زیاد
شب که بهت فکر میکنم من دیگه خوابم نمیاد


میخوام بگم دوست دارم میخوام که اینو بدونی
اگه نمیتونم بگم اینو تو شعرام بخونی

بزارین اونم برسه بزارین اونم ببینم 

وقتی به حرفم می رسه

خاکم نکنین خاکم نکنین خاکم نکنین

هنوز عشقمو ندیدم

این هم آماده شودم

یه کفن دورم کشیدم

تابوت منو بزارین اونم بگیره

حس کنم عاشقمه

وقتی که گریه اش می گیره

اشکای اون و کی به جای من کن پاک

خداحافظ عشقم

که منو بردن زیر خاک

دوست دارم عزیز ترینم

نگران چشم به راهم لب این پنجره  ها

همه شب تا به پگاهم لب این پنجره ها

کسی بود رفیق شب تنهایی من

بی تو هم صحبت ما هم لب این پنجره ها

افق خاطره خالیست ز پرواز خیال

پر شکسته است نگاهم لب این پنجره ها

ریخت شب بر در و دیوار حیاتم و نشست

سایه سردو سیاهم لب این پنجره ها

و نشسته است دلم در قفس ثانیه ها

پر اشکم پر آهم لب این پنجره ها

دلم یک پنجره امید می خواست  

نگاه نافذ الهام می خواست

در این شب های سرد غربت و غم   

هزاران چشمه خورشید می خواست

سحر با چشم هایت گفتگو کرد

ستاره با سر شک غم وضو کرد

چو آمد  آفتاب این حوالی

سکوت ماه را پرهای وهو کرد

            نگاه عالم بالا به من ده          

از آن گنج جنون آسابه من ده

نوای سوز عشق و آه مجنون

فروغ طلعت لیلا به من ده

وقتي كه عاشق مدعي بر بوق عاشقي دميد               عشقش چون صداي آن باد وزاني بيش نبود

گفتم باو اي عاشقم،تو عاشقي يا مدعي؟             گفت در وراي آن صدا احساس طفلي بيش نبود

گفت پيش از آن كه بينمت مدت ها عاشق بودم    گفتم باو كه اين غزل در وصف تو،رويايي بيش نبود

گفتم بيا صادق باش با اين دل سرگشته ام                 گفت در تمام اين زمان صداقتي در پيش نبود

گفتم باو كي مدعي،ساكت بشين و بنده باش              گفت بندگي اين خدا از ابتدا در خويش نبود

وقتي كه آتش پاره ي گفتار او جانم دريد            در بازي زندگي ماتي شدم،كه پيش از آن كيش نبود

چو خود را نگاه کرد دیگر نگاهم نکرد.آری او شیفته بود،به خدا قسم شیفته و عاشق بود،جز او کس دیگری را نمی خواست،او همان او بود...
گوشش می شنید اما هر آنچه که از احساسش می آمد، نه گلواژه دیگری را...قلبش منزلگاه بی حد و وصف عشق او بود،او همان او بود...
در اوٍ او کسی نبود جز او،او همان او بود...
انگار دلواژه ی او راهی به منزلگاه وجودش نمی یافت،این او همان او نبود،اویی فراتر از او...
در کوچه باغ نگاهش سرسبزی نبود،خشک بود و دلگیر.دیگر از آن نرگس ها و گلمحمدی ها که در کنار دری دلربایی می کرد خبری نبود.گویی سردی وجود او خزان را به کوچه ی تنهایی ها آورده بود،او همان او بود...
صندوقچه ای در گوشه ای پشت میله های تنهایی و تاریکی خاک می خورد.آری رد پا هنوز مانده است،همان رد پای او،او همان او بود...
امیدوار بدنبال شاهراه گمشده ی خود می گشت تا کوچه باغ نگاهش را به عروج ابدی وصل نماید.این او همان او نبود اویی فراتر از او...
چون او بود او هم بود.او می دانست که اویی فراتر از او،چون بی او شود نیست و نابود می شود.

همچنان چشم به راه او بود تا دیگر بار با آن گام های کوچک و استوار در بهاری سبز و دلنواز بیاید و غنچه های نرگس وجودش را در آن کوچه تنگ و تاریک بکارد و با نور وجودش علتی بر رشد و بلوغ آنها گردد و در آن هنگام است که گل های محمدی نیز سر از خاک تنهایی و افول بر آورده و پا به پای نرگس های نوپا بسوی آن شاهراه قدم می نهند و دوباره حیات و زندگی به کوچه باغ کهنه ولی باصفا بر می گردد،البته این تعالی در سایه نور اوست،او همان اوست...

خداحافظ گل لادن .تموم عاشقا باختن
ببين هم گريه هام از عشق .چه زندوني برام ساختن
خداحافظ گل پونه .گل تنهاي بي خونه
لالايي ها ديگه خوابي به چشمونم نمي شونه
يكي با چشماي نازش دل كوچيكمو لرزوند
يكي با دست ناپاكش گلاي باغچمو سوزوند
تو اين شب هاي تو در تو . خداحافظ گل شب بو
هنوز آوار تنهايي داره مي باره از هر سو
خداحافظ گل مريم .گل مظلوم پر دردم
نشد با اين تن زخمي به آغوش تو برگردم
نشد تا بغض چشماتو به خواب قصه بسپارم
از اين فصل سكوت و شب غم بارونو بردارم
نمي دوني چه دلتنگم از اين خواب زمستوني
تو كه بيدار بيداري بگو از شب چي مي دوني
تو اين روياي سر دم گم .خداحافظ گل گندم
تو هم بازيچه اي بودي . تو دست سرد اين مردم
خداحافظ گل پونه . كه باروني نمي توني
...طلسم بغضو برداره .از اين پاييز ديوونه خداحافظ .....!

خداحافظ همين حالا، همين حالا که من تنهام
خداحافظ به شرطی که بفهمی تر شده چشمام
خداحافظ کمی غمگين، به ياد اون همه ترديد
به ياد آسمونی که منو از چشم تو ميديد
اگه گفتم خداحافظ نه اينکه رفتنت ساده اس
نه اينکه ميشه باور کرد دوباره آخر جاده اس
خداحافظ واسه اينکه نبندی دل به رؤيا ها
بدونی بی تو و با تو، همينه رسم اين دنيا
خداحافظ خداحافظ
همين حالا
خداحافظ

تركيب پياله‏ای كه در هم پيوست

بشكستن آن روا نمی‏دارد مست

چندين قد سرو نازنين و سر و دست

از بهر چه ساخت وز برای چه شكست ؟

جامی است كه عقل آفرين می‏زندش

صد بوسه ز مهر بر جبين می‏زندش

اين كوزه گرد هر چنين جام لطيف

می‏سازد و باز بر زمين می‏زندش

دارنده كه تركيب طبايع آراست

از بهر چه افكند و را در كم و كاست ؟

گر نيك آمد ، شكستن از بهر چه بود ؟

 ور نيك نيامد اين صور ، عيب‏  كه راست

عشق چیست و چگونه در انسان به وجود می اید ایا عشق فقط مال دو زوج خوشبخت هست؟

آیا عشق را فقط وقتی که عاشق هستیم می فهمیم ؟

راستی عاشق

عاشق به چه کسی کوفته می شود؟

عاشق فقط ما دوست داشتن دختر یا پسر است؟

تا بخواهیم در مورد عشق و عاشق سوال های زیادی پیدا می شود

من یک گلی از گلشن باغ رسولم                   نور دل خیر انساءبنت بتولم

اندر فغانم - در سوگ مادر                    دارم بدوران- قلب پر آذر

شد در زمانه قسمت من رنج بسیار                    از هجر روی مادرم هستم عزادار

یارب چسازم-  از درد هجران                              یکدم نظر کن- بر من زاحسان

ای جعفری از این سخن بگذر زاحسان               اهل عزا از مرد و زن شد دیده گریان

از این مصیبت ماتم بپا شد                                           شام غم آمد وقت عزا شد

زكؤة الصحة السعي في طاعة اليه:

اولين روزي که آمد نو بهار

              کوه و صحرا شد تمامي لاله زار

                            چون زمستان شد بسر با شور و حال

                                               فصل ديگر در جهان شد آشکار

                                                                 با لطافت از سما آمد نسيم

                                                                                چونکه سرما شد گريزان از بهار

                                                                                برگ سبز آمد درختان شد جوان

                                                                زد شکوفه تا نشست آخر به بار

                                             غنچه هاي گل دهن چون باز کرد

                                خنده آمد بر لبش همچون نگار

                     نغمه بلبل ز باغ و بستان

  هر دم آيد از درختان بي شمار

   آورد  نعمت  همان  ابر   بهار

                   از به بارد بر چمن يا مر غزار

                              با صفا سازد گل و باغ و چمن

                                            شادي آرد  او بدشت و کوهسار

                                                           تشنه لب داند بهاي جرعه آب

                                                                       مي دهد درهم برش يک صد هزار

                                                                                       همچنان طفلي اگر نو شد لبن

                                                                                               فارغ  از  گريه  شود  گيرد  قرار

                                                                                             پس همان کودک شود روزي جوان

                                                                                      بر  رخ  زيباش  نمايد  افتخار

                                                                        قدر خود هر دم بدان اي نو جوان 

                                                         مو سم  پيري  ز  تو  آرد  دمار 

                                            تا  بود  نيرو  ترا  اندر  بدن

                           سر کش نفس خودت را کن مهار

               در ره دين خدا هر دم بکوش

تا امان يابي ز قهر  کرد گار

يک زمان آيد که با قد کمان

             قدرتي باقي نمانده بهر کار

                         روز و شب خدمت نمابر  والدين

                                         سعي و کوشش کن که گردي رستگار  

                                                              قصه را پايان رسان اي مصطفي

                                                                              چون  وفا  ندارد  هرگز   روزگار

امروز دلم می خواد که کنارم باشی

امروز دلم می خواد که برات گریه کنم

امروز دلم می خواد که هرچه در توانم هست داد بزنم

امروز دلم صد تکه شوده برای تو

امروز دلم می خواد که دوباره مثل قدیم دست تو دست هم به هر جا که می خواهیم برویم

امروز دلم می خواد که یک بار دیگه بیای و بگی دوستت دارم

اشک رازی است
لبخند رازی است .
عشق رازی است .
اشک آن شب لبخند عشقم بود .
قصه نیستم که بگویی
نغمه نیستم که بخوانی
صدا نیستم که بشنوی
یا چیزی چنان کخ ببینی
یا چیزی چنان که بدانی
من درد مشترکم مرا فریاد کن.

درخت با جنگل سخن می گوید .
علف با صحرا
ستاره با کهکشان
و من با تو سخن می گویم .

نامت را به من بگو .
دستت را به من بده .
حرفت را به من بگو .
قلبت را به من بده .
من ریشه های تو را دریافته ام .
با لبانت برای همه ی لب ها سخن گفته ام .
و دست هایت با دستان من آشناست .

در خلوت